Werken we om te leven of leven we om te werken? Aan de ene kant werken we omdat we geld nodig hebben om er van te kunnen leven (“in het weekend dan begint het leven pas”). Maar werk moet ook leuk zijn, want dat draagt bij aan onze persoonlijke groei en zelfontplooiing (“als je van je passie je werk maakt dan voelt het niet meer als werk”). Voor sommige mensen is het onderscheid tussen werk en leven helemaal verdwenen (“blij dat de vakantie voorbij is, want dan kan ik verder …”). In het tv-programma “ik werk, dus ik ben” van filosoof Stine Jensen kwamen de diverse betekenissen van werk in ons leven aan de orde. Onderling sterk verschillend, maar overzichtelijk naast elkaar. Gelukkig zonder oordeel of advies.
Wanneer we het hebben over vitaliteit en inzetbaarheid lopen we ook tegen vergelijkbare dilemma’s aan.
Is vitaliteit nodig om beter te kunnen presteren of neemt vitaliteit toe omdat er ruimte is voor persoonlijke ontwikkeling? Waar gaat het eigenlijk om: de tevredenheid van de individuele medewerkers, de flexibele inzetbaarheid van het personeel of het vitaliserende klimaat in de organisatie? Stuk voor stuk zinvolle vragen die de moeite waard zijn om rustig te overdenken, maar de snelle ontwikkelingen op dit gebied gunnen ons de rust niet. Wat te doen?

Twee dingen: sneller lopen of “stop”.
Sneller lopen houdt in dat we de ontwikkelingen elders proberen bij te benen en dan maar hopen dat er bruikbare zaken in te vinden zijn. Deze strategie kost waarschijnlijk veel energie en het is rendement matig.
“STOP” staat voor Step back, Think, Organize, Proceed. Ooit bedacht door Timothy Gallwey (Inner Game of Work), waarbij de eerste twee stappen erg zinvol zijn.

Step back: eerst ophouden met waar we mee bezig zijn (laat je niet opjutten), neem afstand en overzie het geheel (vraag af of we op deze manier de gewenste resultaten gaan realiseren).
Think: ga na waar het eigenlijk om gaat, neem daarover een besluit en maak een goed ontwerp. Als we deze stappen doordacht en met aandacht nemen, zal de rest (organize & proceed) als vanzelf gaan.

Als je haast hebt moet je langzamer lopen.

Geschreven door: King Wullur , creating what matters & vitaliteit in organisaties www.creatingwhatmatters.nl

MENSEN MET EEN BURN-OUT ZIJN GEEN ZWAKKE VOGELTJES,  ZE MOETEN ALLEEN WEL WEER OPNIEUW LEREN VLIEGEN. 

Een mooie afsluiting van het tv programma Jong wat recentelijk aandacht besteed aan het fenomeen Burn-Out bij jongeren. Een zorgwekkende toestand, het aantal jongeren met een Burn-Out. Als je de reacties op de site leest dan is ook de impact bij jongeren enorm. In het tv programma komen 2 jongeren aan het woord. Een jongen die druk bezig was met zijn wielercarrière met veel steun, maar ook druk vanuit zijn omgeving en een meisje dat strandde tijdens haar studie met als doel: een huis van 3 etages, een salaris van een ton en een Audi Q5 om de 2 kinderen mee te vervoeren.

“Living to the limit” is natuurlijk heel logisch als je jong bent en ik snap ook dat er ruimte moet zijn, voor werken, studie, sport en sociale contacten. De vraag is hoe zorg je er voor dat als je regelmatig op zoek gaat naar de limit niet met een Burn-Out komt thuis te zitten?

Even terugkomend op vogeltjes. Wij zijn tegenwoordig lange afstandsduiven, die snel, lang en ver moeten kunnen vliegen. “De vlucht” die de jongeren moeten maken tot aan hun pensioengerechtigde leeftijd (straks wellicht voorbij de 67) is pittig, dit kan alleen door goed met hun energie om te gaan. Maar is dit besef er ook? Nou hoor ik de ouderen onder ons zeggen: “laat ze toch, wij zijn toch ook jong geweest, ze moeten het zelf ontdekken”. Dat klopt, maar er is in het werkzame leven wel een hoop veranderd: Het verschil tussen VUT toen en Pensioen straks is al snel meer dan 10 jaar, de ”lucht” in het werk verdwijnt we moeten meer presteren in minder tijd, de hoeveelheid te verwerken informatie is enorm toegenomen en gaan steeds vaker switchen van werk en werkgever.

Ik vraag mij dan ook of wij de jongeren niet vanaf het begin anders moeten leren vliegen. Op een goede manier met hun energiebalans leren om gaan en bewust maken van de lange reis die ze moeten maken. Of laten we ze gewoon hun gang gaan en leren we ze opnieuw vliegen als ze tegen een Burn-Out aangevlogen zijn?

Wat vraagt dit van HR in het kader van de Duurzame inzetbaarheid van jongeren? Wellicht wordt het tijd dat we de oude vertrouwde instrumenten aanpassen en bijvoorbeeld het Functioneringsgesprek vervangen door het Energiegesprek.

Geschreven door: Tejo Sprey geeft met zijn bedrijf Change4energy ondersteuning aan organisaties bij het implementeren van hun beleid op het gebied van Mentale Vitaliteit door het geven van adviezen en aanbieden concrete producten. Hij schrijft maandelijks een blog over Vitaliteit en Inzetbaarheid voor HRjob..

Welcome to WordPress. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!